Waar word jij nu echt gelukkig van? Een vraag die veel mensen in een halve (of hele) existentiële crisis kan storten. Werkgeluk is een gezamenlijke verantwoordelijkheid, schreef Joanne Zwueste. Dat stemt tot nadenken over de mate waarin sollicitanten hun deel van het heft rondom werkgeluk in eigen hand nemen. Zeker als je solliciteert op een concrete vacature is het verleidelijk af te gaan op hoe de functie vooraf is ingevuld. Een gesprek verzandt dan al snel in een interview. De sollicitant kijkt of hij zichzelf kan (en wil) inpassen in het plaatje. Dat idee.
Maar wat nu als we het gesprek eens omdraaien en focussen op het ideale plaatje van de sollicitant? Wat als werkgevers vragen wat de ander nodig heeft om gelukkig te worden in een functie? Iemand stelde laatst dat je sollicitanten geen moeilijker vraag kunt stellen dan dat. Het is wel een hele mooie vraag voor gezamenlijke verantwoordelijkheid vanaf het eerste moment. Eigenlijk is het ook best een leuke vraag. Nadenken over eigen geluk doet onvermijdelijk iets positiefs in het brein. Dus stel die moeilijke vraag maar gewoon wél. Werkgevers tijdens het gesprek. Sollicitanten tijdens de voorbereiding ervan. Het zou beiden zomaar een beetje gelukkiger kunnen maken.
Overtuigend communiceren is de rode draad in mijn werk. Mijn visie hierop vertaalde ik naar sollicitatiebrieven voor werkzoekenden en vacatureteksten voor werkgevers, en ook naar klantcommunicatie en winnende offerteteksten. Eens in de twee weken laat ik mijn licht schijnen op een actueel arbeidsmarktvraagstuk in zaterdageditie van De Financiële Telegraaf (DFT).