Als ik 50-plusser was, zou ik een serieus complex krijgen van wat de media over mij schrijven. Weinig kans op werk, dat is de rode draad. Is dat echt zo? Ik sprak onlangs iemand, de 55 ruim gepasseerd, die er door zijn werkgever uit werd gebonjourd. Paniek in de tent, vooral in zijn omgeving. Want ‘hoe vind je nou ooit nog een nieuwe baan?’ Dat had hij binnen een maand geregeld. Tegelijk zie ik iemand al maandenlang oproepen op LinkedIn plaatsen voor ‘een nieuwe uitdaging’. Hij is 44. Ik denk dan ook dat we ons in het debat over baankansen teveel blind staren op leeftijd.
Waar het eigenlijk over moet gaan, is employability. Of in goed Nederlands: of je aantrekkelijk bent én blijft voor de arbeidsmarkt. Knoppen om aan te draaien zijn er genoeg. Een opleiding, goed onderhouden netwerk en openstaan voor veranderingen bijvoorbeeld. Dat lukt niet via LinkedIn alleen. Van de bank af en naar buiten dus. Naar die netwerkbijeenkomst of cursus. Een ding weet ik wel: leeftijd is maar bijzaak als er aantrekkingskracht is. En dat is goed nieuws. Een paar jaar van je paspoort af bluffen lijkt mij een stuk ingewikkelder dan aan je employability werken.
Overtuigend communiceren is de rode draad in mijn werk. Mijn visie hierop vertaalde ik naar sollicitatiebrieven voor werkzoekenden en vacatureteksten voor werkgevers, en ook naar klantcommunicatie en winnende offerteteksten. Eens in de twee weken laat ik mijn licht schijnen op een actueel arbeidsmarktvraagstuk in zaterdageditie van De Financiële Telegraaf (DFT).